Kæru Alþingismenn

Kæru Alþingismenn.

Á þessum timapunkti er mér í fullri hreinskilni algjörlega :

 

 

• Skítsama hvort Geir H. Haarde fer fyrir Landsdóm eður ei
• Skítsama hvort Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir hafi gert einhver smámistök sem þingforseti eður ei
• Skítsama hvað ykkur finnst um ofangreint
• Ekki skítsama um hvað þið eruð dugleg að eyða tíma í svona umbúðakjaftæði.

Ég bið um að sjá fullorðna manneskju og viti borna á Alþingi, sem stendur upp og segir “Sorry, mér er skítsama um hverjum sé um að kenna, ég er bara of önnum kafinn við að reyna að finna lausnir á efnahagsvandanum til að nenna að taka þátt í þessu kjaftæði ykkar.” Sú manneskja fær mitt akvæði. Þið hin ættuð að hugsa ykkar gang.

Þrískipting og þvottavélar

Þessa dagana fara netverjar mikinn í að gagnrýna afskipti Alþingis af máli Geirs Haarde sem er til umfjöllunar hjá Landsdómi. Ég er sammála gagnrýnum röddum um að mér finnst það rangt, og það “uppgjöri hrunsins” til skammar að alþingismenn vilji láta draga þetta mál til baka. Þingmenn eiga að gera hvað þeir geta til að tryggja sjálfstæði dómstóla og leyfa þeim að ljúka svona málum. Þeir sem að málinu koma fá þá sinn dóm eða sýknu og standa hreinni eftir. Það ætti að vera hverjum manni sem telur sig saklausan kappsmál að fá mannorðið hreinsað fyrir dómstólum.

Hitt er svo annað, að það er stöðugt verið að vísa í þrískiptingu ríkisvaldsins í þessarri umræðu og mig langaði að nefna aðeins að ég held að almenningur misskilji og geri meira úr þessarri þrískiptingu en innistæða er fyrir.  Stór hluti þessa háværa hóps sem kvartar á netinu virðist halda að þrískipting sé einhver órjúfanlegur partur af stjórnarformi lýðræðisins.

Nú tek ég fram að ég er hvorki stjórnmála-, né annarskonar stjórnsýslufræðingur, en þetta er það sem ég þykist vita um málið sem leikmaður.

Hér (líkt og í mörgum lýðræðisríkjum öðrum) hefur þessi þrískipting aldrei verið til staðar, og það ekkert verið hugmyndin að hún þurfi endilega að vera það. Það eru til nokkur stjórnarform sem rúmast innan skilgreiningar lýðræðisins, og við búum við form sem kallast þingræði, og því stjórnarfyrirkomulagi fylgja takmarkanir á þrískiptingunni.

Grunnskilgreining þingræðis brýtur t.d. þessa þrískiptingu, því hún segir að framkvæmdavaldið sitji með stuðningi og samþykki löggjafarvaldsins. Þetta þýðir að það er beinum orðum sagt að einn þrímenninganna ráði yfir öðrum, og því sé sjálfstæði eininganna þriggja ekki til staðar, allavega ekki að fullkomnu leyti.

Það er ekkert að því að vilja stefna á og berjast fyrir þrískiptingu – og ég myndi sjálfur fagna því – en gerum okkur allavega grein fyrir eðli þess stjórnarforms sem við búum við og því að við getum ekki gagnrýnt yfirvöld fyrir að tryggja eitthvað sem þeim er ekki ætlað að gera.

Þrískipting er ekki til staðar, nema sem misskilningur á skilgreiningum lýðræðis í huga almennings, og að væla í handhöfum valdsins fyrir að tryggja hana ekki er einsog að mæta í bílaumboðið með biluðu þvottavélina sína og kvarta.

Svínið sagði: “ekki ég.”

Ég geri kannski ekki ráð fyrir að það gerist fljótlega en ég bíð samt spenntur eftir að einhver standi upp og segji: “Já, ég skal gera það”.

Hvað er ég að tala um? Jú, kreppuna og niðurskurðinn.

Þessi vangavelta hefur skotið sér upp í kollinum á mér endrum og eins síðan á haustdögum 2008 þegar draumahöllin hrundi. Í þetta sinn fór ég mikið að spá í þetta í tengslum við umræðu sem ég ýtti af stað á fésbókinni um hvort þátttaka ríksisins í kostnaði við tæknifrjóvganir væri forgangsmál nú á krepputímum. Þá umræðu má finna þar og ég ætla ekki að fara nánar í þá sálma hér.

En umræðan vakti mig á ný til umhugsunar um þetta. Mér finnst einsog enginn sé tilbúinn að horfast í augu við það að kreppa þýðir rýrð lífsgæði, eða alltént samdrátt velmegunar – tímabundið. Það er sama hvar drepið er niður með niðurskurðarhnífinn eða hvar sparnaðarskrímslið bankar uppá, allsstaðar segir fólk “ekki ég.”. Hvergi má skera niður. Enginn sættir sig við veruleikann og segir “OK, ég skil að það eru ekki til peningar fyrir öllu sem við viljum gera og að það þarf að draga saman hérna einsog annarsstaðar.” Allir virðast vísa skrímslinu á dyr og segja því að fara og skera bara niður hjá nágrannanum. Öll hugðarefni landans virðast gríðarmikilvæg og forgangsmál fyrir þjóðina alla. Enginn virðist sjá lengra en nef þeirra sjálfra nær og vera tilbúinn að horfa á heildarmyndina, eða – guð forði okkur frá því – taka á sig einhvern hlut vandamálsins. Ótrúlegum tíma og orku hefur verið varið í að réttlæta það að nágranninn eigi að verða fyrir hnífnum í okkar stað.

Ég hefði haldið að sanngjarnast og eðlilegast væri að við tækjum bara á okkur sinn helminginn hvor, ég og nágranninn, og deildum þannig byrðinni til jafns, en það er bara frjálshyggjujafnaðarsinnakróginn ég.

Hinn hluturinn sem við eyðum tímanum, orkunni, og stundum jafnvel peningunum í að rífast um er hverjum sé svo um að kenna, og notum það sem rök í fyrri umræðuna. “Ég setti ekki bankana á hausinn, ég ætla ekki að taka á mig vandann.” Við virðumst oft gleyma því að við erum ríkið/samfélagið og að ríkið/samfélagið erum við, og því blæðir okkur þegar því blæðir.

Ef maður (hann gæti heitið Björgólfur, eða Hannes, eða Jón, eða bara hvað sem er) gengur upp að mér og stingur mig í lærið með hnífi og hleypur í burtu þá er ekki fyrsta forgangsmál hjá mér að æpa á eftir honum og krefjast þess að aðrir bindi um sárið. “Ekki stakk ég mig! Ég ætla ekki að stöðva blæðinguna”. Nei, þó það sé honum að kenna þá er vandinn orðinn minn, hvort sem það er sanngjarnt eða ekki, og ef ég vil hugsa um eigið líf og að koma mér sem best fyrir þá byrja ég á því að tryggja að fótleggurinn á mér sé í lagi… svo get ég farið að eltast við kauða.

Kannski við ættum öll að stoppa aðeins við, hugsa um forgangsröðun, og lesa Litlu Gulu Hænuna í hjáverkum.

Force.com: Dynamic object type from object Id

Þurfti að finna út úr þessu í vinnunni, og bjó til microlibrary byggt á einhverjum dæmum sem ég fann. Datt í hug að þetta væri eitthvað sem fellow salesforcearar í ármúlanum gætu þurft að díla við endrum og sinnum. Í mínu tilfelli var þetta til að meta WhoId og WhatId fieldin í Task objectinum, sem eru “magical” lookup field sem geta vísað í mismunandi object týpur.

Þetta allavega skilar object type name byggt á prefixinum úr object id og leyfir okkur því að spyrja Id að því hvaða object týpu það tilheyri á dýnamískan hátt með describe á schema.

Lítið Util library sem virkar og er með 100% line coverage.

public with sharing class Util_Schema {

 static String objectTypeFromId(String id){

 Map<String, Schema.SObjectType> describeMap = Schema.getGlobalDescribe(); 
 Set<String> keyPrefixSet = describeMap.keySet();
 Map<String,String> typeMap = new Map<String,String>{};

 //loop through all the set and populate the key map
 for(String strObject : keyPrefixSet){
 Schema.DescribeSObjectResult result = describeMap.get(strObject).getDescribe();
 String tPrefix = result.getKeyPrefix();
 String tName = result.getName();
 typeMap.put(tPrefix,tName);
 }

 //Fetch the identifying prefix from the id
 String stringPrefix = id.substring(0,3);
 //Return the resulting stringname of the object from the map
 return typeMap.get(stringPrefix);
 }

 static testMethod void testOpportunity(){
 String strId = '006Q0000008rZWv';
 String strResult = Util_Schema.objectTypeFromId(strId);
 System.AssertEquals('Opportunity', strResult);
 }
}

Meðmæli: Drive (****)

Við hjónaleysin settumst niður fyrir framan skjáinn milli jóla og nýárs og horfðum á kvikmyndina Drive eftir danska leikstjórann Nicolas Winding Refn, sem ég hef aldrei heyrt minnst á áður. Myndin hafði verið lofuð í hástert af gagnrýnendum og var á flestum listum yfir toppmyndir nýliðins árs.

Stíl myndarinnar get ég  helst lýst þannig að stórstirnin Michael Mann og Steven Soderbergh hefðu hittst á laun í Kaupmannahöfn og eignast þetta afkvæmi saman undir dulnefni. Allan tímann fannst mér ég vera að horfa á (þó frumlega) samsuðu úr myndunum Heat og The Limey eftir ofangreinda leikstjóra. Dramatísk skot þar sem leikararnir tjá tilfinningar sínar með svipbrigðunum einum á meðan þung kvikmyndatónlistin kraumar undir, a la Heat og stakar senur þar sem hljóðrás og mynd koma úr sínu skotinu hvort a la The Limey, blandast saman í brilliant kvikmynd.

Söguþráðurinn er kannski ekkert súperfrumlegur; klassísk glæpahefndarsaga, en hún kemur mér samt fersklega fyrir sjónir. Gosling er stórgóður í aðalhlutverkinu og mér þótti leikurinn almennt yfir meðallagi. Þó persónurnar séu kannski ekkert þær dýpstu þá dugar þær einföldum söguþræðinum vel. Ég á reyndar svolítið erfitt með að taka Bryan Cranston alvarlega eftir Malcolm in the Middle, en það er mitt vandamál – ekki hans .

Niðurstaðan er alltént toppræma sem situr eftir í huga mér núna tæpum 2 vikum eftir að ég horfði á hana og ég get auðveldlega mælt með.

Nú er tíminn

Nú er sá tími ársins þar sem styrktaraðilar og aðrir hobbýistar kaupa árskortin í líkamsræktarstöðvarnar og mæta þessar 2-3 vikur janúarmánaðar til að niðurgreiða áskriftina fyrir hina sem mæta reglulegar. Ég er svo heppinn í dag að hafa aðgang að aðstöðu innan veggja vinnustaðarins, en á meðan ég stundaði líkamsrækt úti í bæ þá var ég ætíð mjög frústreraður yfir traffíkinni þessar fyrstu vikur í janúar, en á sama gat ég séð lengra og beit í vörina og þakkaði þessu fólki í hljóði fyrir að halda verðinu mínu niðri með því að þó borga árskort og mæta svo ekki nema bara þessi 5% úr ári.

En það var ekki það sem ég ætlaði að skrifa. Það sem ég var að hugsa var með þessi átök og alla þessa markmiðasetningu sýknt og heilagt hjá fólki sem ætlar að bæta heilsu sína. Nú skal það tekið skýrt fram að ég er enginn sérfræðingur í þessum efnum, hreint ekki, en því meira sem ég sé fólk fara í þessi “missa 30 kíló fyrir þriðjudaginn”, eða þá keppnir um hver nær fyrstur einhverri fituprósentu X, því meira sannfærist ég um að mælikvarðinn sé rangur.

Sérfræðingarnir segja okkur að skyndiátök og kúrar virki ekki, það þurfi lífsstílsbreytingu. Við erum ekki að tala um að segja upp vinnunni og ganga í klaustur (ekki nema maður sé Bruce Wayne), en við þurfum að gera litlar breytingar á hvernig við lifum dæmigerðum degi og hvaða hluti við setjum í forgang. Þannig tökum við á orsök vandans. Við getum alveg skellt okkur bara í fitusog, en þá erum við að berjast við afleiðingar vandans. Eftir situr orsökin og við lendum í sama farinu aftur.

Mér finnst þessu eins farið með átökin. Ef við erum alltaf bara að horfa á kílógrömm, sentimetra, fituprósentur, eða hvað það er í þeim dúr þá erum við bara að einblína á afleiðingarnar og ekki að taka rétt á þessu.

Mín amatör ráðlegging til þeirra sem ætla að setja sér markmið er því að horfa frekar á lífsstílinn. Setja sér markmið um ástundun frekar en árangur. “Mæta 9 sinnum í ræktina á 3 vikum”, eða “fara í hálftíma göngutúr á dag í mánuð”.

Hendum vigtinni og málbandinu. Breytum daglega mynstrinu okkar og fyrr en varir eru kílóin og sentimetrarnir fokin líka, alveg án þess að við þurfum að vera að einblína á þau.

Sögur úr alþjóðasamfélaginu #7

Þetta er reyndar bara saga númer 1, en mér þótti einhvernveginn meira spennandi að titla færsluna númer 7, svona einsog ég væri voða afkastamikill og duglegur penni þegar kemur að bloggfærslum. En nóg um það. Sagan er sönn.

Ég vinn hjá fjölþjóðlegu fyrirtæki og er þ.a.l. þeirrar gæfu aðnjótandi að fá tækifæri til að umgangast allra þjóða kvikindi í starfi mínu. Ein sú þjóð sem gegnum tíðina hefur vakið áhuga minn eru Hollendingar. Þeir eru sérstakir meðal þjóða og eru klárlega yndislegasta og fullkomnasta fólk sem fyrirfinnst á jarðkringlunni – að því gefnu að miðað sé við að skriffinnska og uppskrúfelsisháttur séu merkilegastir mannkosta.

Einn niðurlendingurinn – sem reyndar er með stóran tannstöngul, varanlega og af kostgæfni festan milli rasskinnanna á sér – sat í hádegismat með okkur vinnufélögunum fyrir skemmstu og barst talið að sumarfríum og hvað menn hefðu gert af sér. Þegar hann var spurður hvort þau hjónin hefðu gert eitthvað þá játti hann því, þau hefðu farið í (mjög klassískt hollenskt) hjólhýsaferðalag. Maður á því að venjast að þegar fólk rifjar upp sumarleyfin sín lyftist augnbrúnir og gleðibros færist yfir andlitið. En nei, þegar hann jánkaði spurningunni færðist skringilegur svipur yfir andlitið á honum, einsog hann hefði stigið í hundaskít í gær og væri að rifja það upp. Þau höfðu farið í þessa ferð með vinafólki sínu sem var í svipaðri aðstöðu og þau, ung hjón með lítil börn, og ég fékk á tilfinninguna að þetta væru nokkuð nánir vinir þeirra, og að þetta væri ekki í fyrsta skipti sem þau færu svona saman og hefðu áður getað notið samvista. En ekki í þetta skipti. Börn hins parsins voru algjörlega óalandi. Þau léku sér, hlógu og skemmtu sér, jafnvel þegar ekkert sérstakt tilefni var til. Þetta var auðvitað fyrir neðan allar hellur í hegðun og kom algjörlega í veg fyrir að þau hjónin (með væntanlega óaðfinnanlegu börnin sín) gætu notið sveitasælunnar.

Nú er ég ekki að segja að þetta gæti ekki komið fyrir okkur Íslendinga, en ég held að eftir svona ferð myndum við bara dæsa heima í sófa og brosa að öllu saman, glotta í sameiningu yfir hvað þetta væri skemmtilega ruglað lið þessir vinir okkar, og kannski jafnvel í laumi vera bara voða hreykin af því að eiga þægari börn sjálf. En ekki niðurlendingurinn. Hann er skriffinnur sem sér ekki spaugilegu hliðarnar á tilverunni. Þau hjón gerðu það sitt fyrsta verk þegar heim úr fríinu var komið að setjast niður og ákveða sín á milli hvað gera skildi í málinu. Niðurstaðan (eftir eflaust langar umræður, ef ég þekki hollenska rétt) varð sú að þau höfðu samband (formlega) við þessa góðu vini sína og tilkynntu þeim að þau gætu ekki umgengist þau félagslega á þennan máta á meðan hegðun barna þeirra væri einsog raun bæri vitni. Þetta væri ekki það sem þau vildu fá út úr sínum frítíma, og ekki fordæmi sem þau vildu börnum sínum sett. Ekkert reynt að leysa málið, ekkert verið að ræða það vinalega, bara formlega klippt á samskiptin.

Áfram Evrópusambandið!

Húsnæðislánakerfið

Getur einhver útskýrt fyrir mér húsnæðislánakerfið?

Ég er 34 ára háskólamenntaður tæknimaður. . Ég hef góða bankasögu og hef staðið í skilum við mitt í gegnum tíðina. Nú er ég í sambúð með konu og sameiginlega eigum við 2 börn. Við erum í leiguhúsnæði, sem er í smærri kantinum, og okkur vantar 4 herbergja húsnæði, sér í lagi með tilliti til þess að við gætum viljað stækka við okkur fjölskylduna í framtíðinni.

Nú fæ ég ekki betur séð en að við þurfum þ.a.l. að kaupa húsnæði sem er verðlagt á 30 milljónir hið minnsta… hið minnsta. Hámarkslán íbúðalánasjóðs eru 20 milljónir. Hvernig er verið að reikna þetta? Er verið að gera ráð fyrir að maður eigi bara 10 millur í vasanum, eða er verið að gera ráð fyrir að menn selji sál sína bönkunum… sem ég held by-the-way að séu svosum ekki að bjóða fjármögnunarprósentu mjög nálægt heildartölunni hvort eð er. Hver heldur að fólk eigi sparifé uppá einhverjar milljónir í þessu árferði!?

Nú er ég ekki að tala um einhverja “óreiðumenn”, sem vinsælt er að kalla, bara venjulegt íslenskt fólk sem meira að segja hélt að sér höndum á tímum fjármálafylleríssins sem hefur verið kennt við árin ’06 og ’07.

Ég yrði ævinlega þakklátur ef einhver benti mér á leið, eða útskýrði fyrir mér hvað mér sé að yfirsjást í kerfinu. Ég vil gjarnan komast í betra húsnæði, og þykist vera borgunarmaður fyrir því, ég get bara ekki séð að úrræðin séu í boði. Það er nú ekki margt sem ég tek út fyrir skattpeninginn minn, en þetta væri eitt sem ég vildi geta séð.

Sveiattan

Alexi Murdoch: Time Without Consequences (***)

Just browsing around on the interwebs I came across this album. Nice melancholy going on there. Songs – especially Breathe – leave me with this bittersweet taste in my mouth. I must admit though that I am a sucker for solo guitar/vocal artists and am probably very biased so I only give it 3 stars out of 5

Cool runnings

There comes a time every now-and-then when I’m exercising that I realize that I seem to have inadvertently fallen into a comfortable groove and settled there. While this is in itself not bad as it means I am at least training consistently, it is at the same time detrimental to progress. In order to improve I must of course continually raise the bar and set new goals.

About a month ago I realized this with my running. I had become settled on running at a leisurely pace, and always the same distance. It was comfortable, familiar, and keeping me from improving. When in such a groove I always seem to also create this mental plateau, where I somehow imagine up limits to what I can do without ever testing those boundaries.

At that time I was running a distance of about 5-6 km at a pace of 6.0 (10 kph). I knew I could easily run farther, but I was certain I could not run faster. So I decided to challenge that mental speed barrier. I didn’t set any specific goals at that time, just decided to run faster than I was used to and find a speed I could maintain pretty comfortably over distances.

I then continued to run with this focus in mind for the next 4 weeks, never actually clocking myself, just allowing it to happen naturally.

Yesterday I decided that I wanted to know if I’d really managed to increase my speed and decided to take readings. I didn’t dare hope for a lot of improvement as it didn’t feel that way, but secretly hoped that I’d managed to get my pace below 5.5 (ca. 11 kph).

So I put on my running gear, added a ski-mask (it was snowing pretty violently at the time), and ran off. The results were a very pleasant surprise. In 28:22 I covered 6.5 km which calculates to an average pace of 4:21 (13.7 kph), and that on snow-covered ground.

Very happy with that.

I guess my point is that the main things that keep me back when exercising are those mental limits that I set. I am certain I cannot do something, which then turns out that I quite easily can. So now my new goal is to get my pace down to 4:00 (15 kph) for the same distance. Hopefully I’ll be able to do that before the year is over.